De gewelddaden van het VMO Hieronder vind je een beperkt overzicht van de gewelddaden van het VMO. december 1978: de VMO pleegt een aanslag op de Poolse voetballer Lubanski in Lokeren. Eén van de daders is Werner Van Steen februari 1979: bij een anti-vreemdelingenbetoging van het VMO in Schilde komt het tot hevige botsingen met de politie april 1979: VMO-leden bestormen een franstalige school in Mortsel mei 1979: Drie VMO-leden stichten brand in een Turks café in Antwerpen mei 1979: de auto van een franstalige Voerenaar wordt in brand gestoken door VMO'ers juni 1979: de VMO houdt een 'militair' trainingskamp in Houffalize augustus 1979: VMO-leden nemen deel aan een trainingskamp van de terroristische Hoffman groep in Duitsland. Later wordt een kopstuk van die Hoffman-groep gearresteerd bij Spinnewyn thuis in Brugge augustus 1979: VMO-leden worden tijdens een auto-controle betrapt op het illegaal transport van verboden vuurwapens oktober 1979: VMO-leden bezetten het gemeentehuis van 's Gravenvoeren oktober 1979: Bij een huiszoeking bij VMO-leider Robbijns in Temse wordt legermateriaal in beslag genomen. Daaronder een SS-dolk. februari 1980: Boekhandel 'De Rode Mol' in Mechelen wordt aangevallen, er vallen twee gewonden februari 1980: VMO-aanslag met een rijkswachtgranaat op een café in Moelingen april 1980: Aanval op Brugse Halletoren, 16 VMO-leden worden vervolgd oktober 1980: Leidinggevende VMO'ers worden uit de VS uitgewezen nadat ze er poogden te vergaderen met leiders van de Ku Klux Klan november 1980: Bij rellen in Kraainem wordt VMO'er Patrick Coreman aangehouden wegens verboden wapendracht januari 1981: start van het VMO-proces in Antwerpen. 109 neo-nazi's worden vervolgd voor een hele lijst gewelddaden mei 1981: een groep VMO'ers vernielt in Sint Nikaals een aantal vakbondsvlaggen die buiten hangen ter ere van 1 Mei. Een Marokkaans café wordt aangevallen en er wordt brand gesticht. januari 1982: ontdekking van een wapenarsenaal in Antwerpen februari 1982: de VMO-leiding bezoekt Leon Degrelle in Spanje maart 1982: VMO-trainingskamp in Brecht mei 1983: Het VMO wordt verboden als privé-militie door het Hof van Beroep te Gent. juli 1983: Drie militairen, leden van de VMO, beschieten een café in Voeren december 1984: Aanval op een links café in Brugge door NJSV'ers en VMO'ers. Drie gewonden worden in een ziekenhuis verzorgd februari 1985: in beslagname van wapens in Hasselt in kringen rond de VMO maart 1985: aanval op anti-rakettenbetoging in Gent door een commando van VMO en NSV september 1985: brandstichting in boekhandel 'De Geus' in St. Niklaas november 1985: beschieten van het Masereelfonds in Brugge november 1986: tijdens een herdenking van Oostfronters in Lommel slaat het VMO drie antifascisten in het ziekenhuis ...

Na de uitschuiver van Johan Sauwens leek het erop als zou er een scherper beleid tegen fascistische organisaties komen. Vorig weekend vond echter een feest plaats ter herdenking van Cyriel Verschaeve (een nazi-collaborateur die na de oorlog naar Oostenrijk moest vluchten). Verschaeve werd in Oostenrijk begraven tot z'n lijk terug opgegraven werd door een VMO-commando. Dit VMO-commando organiseerde 'operatie Brevier' om het lijk van Verschaeve naar België terug te brengen en te begraven in Alveringem.

Aan dat commando werd deelgenomen door figuren als Roger Spinnewyn en Bert Eriksson. Eriksson liet in een interview met Het Laatste Nieuws van 12 mei geen twijfel bestaan over de ideologie van het VMO (Vlaamse Militanten Orde): "Ik ben een racist", het nazisme omschrijft hij als "zuiver" en "idealistisch". "Ik geloof absoluut in het goede van het nationaal-socialisme" zegt Eriksson.

Inhoudelijk is Eriksson dus vrij eerlijk. Sommige fascisten beweren dat z'n woorden zouden verdraaid zijn door de journalist in kwestie. Nochtans verkondigde Eriksson ongeveer letterlijk hetzelfde in een interview in 1987 naar aanleiding van een neo-nazi congres in Aarstelaar (waar naast het Vlaams Blok en het Sint Maartensfonds ook de Britse BNP, de Nederlandse NVU,... aanwezigen waren). In dat interview antwoordde Eriksson op de vraag als hij tegen de demcoratie is als volgt: "Ja godverdomme, wat kan er nog slechter zijn dan onze huidige democratie. Ik mag hier niet eens vertellen wat ik wil. Ik mag zo'n kleurling niet eens vuile makak noemen of een of andere onverlaat stapt naar de procureur of naar de onderzoeksrechter om mij te laten vervolgen." Over Hitler zegt hij "die man was een profeet".

Van links naar rechts: Bert Eriksson, Roger Spinnewyn, Emile Robbe en Leon Degrelle

In het interview met Het Laatste Nieuws liegt Eriksson echter als hij beweert dat de VMO heeft opgehouden te bestaan na de veroordeling ervan als privé-militie. Hij liegt ook als hij stelt nadien niet meer actief betrokken geweest te zijn bij gewelddadige organisaties. Na de veroordeling van het VMO is die organisatie wel degelijk blijven bestaan. In 1987 kende de VMO een moeilijke periode van interne tegenstellingen. De effectieve leiding werd overgenomen door Werner Van Steen en Jef Eggermont, maar ook tussen die twee boterde het niet. Resultaat was dat er twee VMO's bestonden in 1988: de versie van Van Steen en de versie van Eggermont dat de steun genoot van Eriksson. De verdeeldheid leidde echter tot een teloorgang. Toen de VMO min of meer verdwenen was van het actieve politieke toneel was Eriksson de sterke man achter een poging om een nieuwe radicale jongerengroep op te zetten. Midden jaren '90 werd een dergelijke groep opgezet. Odal was de naam van deze groep naar het voormalige café van Eriksson in Antwerpen. De groep werd geleid door Kris Berteryan, een jonge neo-nazi. Eriksson was voor velen van hen het grote voorbeeld en hij hield achter de schermen de touwtjes in handen. Odal kenmerkte zich door haar "nationaal-revolutionaire" ideologie zoals het zichzelf omschreef. In de praktijk was het vooral een groepje radicale skinheads en neo-nazi's die uit waren op geweld, drank en... drugs! Ter rechterzijde is drugs een taboe, maar binnen de Odal-kringen bleek dat minder moeilijk te liggen. Toch zeker niet op vlak van consumptie ervan... "Onder de toenemende druk van repressie en gezien de passiviteit van de Vlaamse jeugd, maar ook omdat onze strijd niet teloor zou gaan en gekompromiteerd zou worden door persoonlijke gedragingen beslist het Odal Aktiekomitee een punt te zetten achter al zijn aktiviteiten", schreven ze in een persbericht.

Karel Dillen over Eriksson Op het Vlaams Blok congres vlak na de veroordeling van de VMO begon Karel Dillen z'n toespraak met een eerbetoon aan Eriksson: "Van hieruit groet ik Bert Eriksson, de grote Vlaamse leider, die voor z'n Vlaams-nationaal ideaal opgesloten zit in een Belgische gevangenis".

Vandaag merken we dat leden van de verboden privé-militie VMO opnieuw in uniform opduiken op het feest van het Sint Maartensfonds en aan de herdenking van de nazi-collaborateur Cyriel Verschaeve.

Hiertegen moeten gepaste maatregelen genomen worden. De linkerzijde moet voorbereid zijn op mogelijke radicale afsplitsingen van het Blok die het geweld niet schuwen. Zoals Eriksson laat uitschijnen zijn een aantal fascisten niet opgezet met de pogingen van het Blok om aanvaardbaar te worden in de verschillende parlementen. Ook Dewinter heeft bij een aantal radicalen afgedaan door informatie over het Sint Maartensfonds te lekken naar de pers waardoor ook het SMF zelf in de problemen komt. Die pogingen van het Blok zijn natuurlijk hypocriet gezien hun eigen afkomst (tal van partijleiders van het Blok komen uit de VMO-traditie). Anderzijds vergroot het de mogelijkheid van nieuwe radicale gewelddadige fascisten.

Het is belangrijk dat we ons daartegen organiseren en iedere gewelddaad beantwoorden met een massa-campagne om het geweld bekend te maken. Daarnaast is het belangrijk dat de activiteiten van een privé-militie als de VMO bekendgemaakt worden zodat de politieke steun die ze vandaag genieten vanuit het Vlaams Blok minder openlijk kan aangezien een grote meerderheid van de bevolking absoluut niet open staat voor de methoden die de VMO hanteert.