Onmiddellijk na de verkiezingen van 18 mei heeft Ward Beysen in zijn kaarten laten kijken. Nadat het Vlaams Blok hem eerder al probeerde op te vrijen en een kartel voorstelde, lijkt het er nu op dat Beysen kleur bekent en dat die kleur bruin is.

Beysen heeft een lange traditie van het achterna hollen van het Vlaams Blok, zogezegd om hen de wind uit de zeilen te nemen. Meer en meer werd echter duidelijk dat Beysen het eigenlijk gewoon eens is met het Blok. Hij zocht dan ook toenadering, maar een directe overstap van de VLD naar het Blok zou wellicht te abrupt geweest zijn. Blijkbaar moest het Liberaal Appel de functie vervullen van een brug tussen de VLD en het Vlaams Blok?

Nu verdedigt Beysen het idee om een kartel te vormen met het Vlaams Blok. Enerzijds is dat vanuit de vaststelling dat er met zijn eigen liberaal appel geen postjes te verdienen zijn (het resultaat is daartoe te beperkt), maar anderzijds is het ook een logische conclusie van de politieke posities van Beysen. Waar het enkele jaren geleden nog "bon ton" was om als gegoede burger op het Vlaams Blok neer te kijken, begint deze houding te veranderen. Op nationaal vlak is de burgerij nog steeds niet geïnteresseerd in een coalitie met het Vlaams Blok. Dat is ook niet nodig. Maar op lokaal vlak, en zeker in een stad als Antwerpen die quasi onbestuurbaar is geworden door de huidige monstercoalitie en waar de burgerij het Vlaams Blok al jaren de politieke agenda heeft laten bepalen, is een groeiend deel van de bazen heel wat minder afkerig van een coalitie. Beysen is de eerder idiote spreekbuis van die ontwikkeling.

Geert Cool