Gisteren organiseerde het Vlaams Blok in Ieper een eigen Ijzerbedevaart. Na herhaaldelijke opstootjes op de officiële bedevaart in Diksmuide wilde het Blok er alles aan doen om een eigen bedevaart te organiseren en via die weg de Vlaamse Beweging op te eisen.

Daartoe werd een comité opgezet dat volledig bestaat uit Vlaams Blokkers, maar dan wel Vlaams Blokkers die proberen weg te steken tot welke partij ze behoren. Zoals wij in december reeds schreven toen de plannen van de Ijzerwake bekend werden (lees dit artikel), en zoals vorig weekend geschreven in 'De Morgen', bestaat het organiserend comité uit verantwoordelijken van het Vlaams Blok.

Reeds in 1996 probeerde het Vlaams Blok om een dominante positie binnen het Vlaamsnationalisme op te eisen. Toen gebeurde dat op gewelddadige wijze en vielen er rake klappen op de Ijzerbedevaart. Geschrokken door de sterke reacties hiertegen, moest het Blok wat gas terug nemen (figuurlijk uiteraard). Het was duidelijk dat de poging tot dominantie niet door iedereen aanvaard werd, wat uiteindelijk heeft geleid tot een splitsing. Om daar voldoende basis voor te hebben, was het blijkbaar nodig voor het Blok om nog een aantal jaren op de Ijzerbedevaart zelf aanwezig te zijn en er actie te voeren.

Dit gebeurde door middel van een door de partij gecontroleerde 'Werkgroep Radicalisering'. Indien het Blok de dominante factor binnen de Vlaamsnationalistische beweging wil worden, moet het de schijn hoog houden dat de door haar opgezette fronten "breed" zouden zijn. Hetzelfde zagen we nu met de organisatie van de Ijzerwake. Het comité bestond uit Blokkers, de leiding van het gebeuren was in handen van Blokkers, de gratis bussen werden door het Blok georganiseerd,… Maar dit werd telkens wat weg gemoffeld om ook anderen op de been te krijgen.

Dit lukte slechts in beperkte mate. Het gebeuren werd een Vlaams Blok gebeuren dat slechts in minieme mate breder was dan het Vlaams Blok. Er waren zo'n 3.000 (cijfers politie) tot 5.000 (cijfers organisatoren) aanwezigen. Er zijn meer dan 700.000 Blok-kiezers, 18.000 Blok-leden en een kleine 1.000 Blok-mandatarissen (die verkozen zijn als gemeenteraadslid, provincieraadslid, parlementslid,…). Als met die cijfers rekening wordt gehouden is 3.000 - 5.000 op wellicht de belangrijkste Vlaamsnationalistische manifestatie voor het Vlaams Blok, een beperkt aantal. Ter vergelijking: toen LSP en Blokbuster eerder dit jaar in Leuven quasi alleen de anti-NSV betoging moest organiseren, slaagden we er zonder verkozenen een veel bescheidener aantal leden,… in om 1.000 betogers op de been te krijgen. Op 19 oktober 2001 kwamen er op onze scholierenbetoging in Gent 2.500 jongeren betogen. Op Dag X mobiliseerden we duizenden scholieren en studenten.

De mobilisatie voor de Ijzerwake toonde opnieuw het belangrijkste zwakke punt van het Vlaams Blok: ondanks de enorme electorale steun, slaagt het er niet in om bredere lagen van die kiezers actief te krijgen, zelfs niet voor een bijeenkomst als de Ijzerwake.

De Ijzerwake zelf bleek een pure Blok-bedoening te zijn. In 'De Morgen' stond een foto van een spandoek waarop stond: "Mijn vader was Oostfronter. En als Vlaming ben ik daar fier op". Daarmee wordt h de nazi-collaboratie openlijk verheerlijkt. De Oostfronters trokken voor Hitler ten strijde aan het Oostelijke front. Ze werden geronseld om te gaan vechten tegen de communisten, en vooral de Vlaamsnationalisten voelden zich geroepen om Hitler te gaan verdedigen. Vandaag organiseren de sympathisanten van de Oostfronters zich nog steeds in het Sint-Maartensfonds, dat uiteraard ook present was op de Ijzerwake.

Het valt af te wachten in welke mate het Vlaams Blok zal in staat zijn om dit initiatief komende jaren te herhalen en als het vandaag reeds in staat zal zijn om zich volledig geïsoleerd op te stellen binnen de 'Vlaamse Beweging'. De frappatsen van andere Vlaams-nationalistische partijen als Spirit en N-VA zouden dat kunnen in de hand werken, maar het is vandaag nog niet duidelijk als de Ijzerwake een lang leven zal beschoren zijn.

Geert Cool