In de districtsraad van Deurne beschikken de traditionele partijen al enige tijd niet langer over een meerderheid waardoor ze afhankelijk zijn van zogenaamd 'onafhankelijke' raadsleden. Aangezien die de begroting voor het district verwierpen, ging het districtsbestuur onderhandelingen aan met het Vlaams Blok. Het Blok steunde de begroting op voorwaarde dat zou geschrapt worden in culturele activiteiten en op voorwaarde dat er een "geboortepremie" zou komen voor ieder eerstgeboren kind.

In Deurne haalde het Blok bij de laatste districtraadsverkiezingen (2000) 38% van de stemmen. Daarmee haalde de partij 12 van de 27 zetels binnen. Aangezien er van de 15 andere verkozenen inmiddels 4 uit hun partij stapten om als 'onafhankelijke' te gaan zetelen, beschikt de coalitie nog over slechts 11 zetels. Toen de onafhankelijken weigerden de begroting goed te keuren, werden onderhandelingen gestart met het Vlaams Blok.

Hierdoor kan het Vlaams Blok mee het beleid in Deurne bepalen. De 70.000 inwoners van Deurne mogen zich als gevolg hiervan niet verwachten aan goedkopere vuilzakken, een uitbouw van de diensten van het district of andere sociale maatregelen. Integendeel, het Blok zorgt ervoor dat moet geschrapt worden in de culturele programmatie in het Rivierenhof. Wellicht vond de partij dat het programma daar te volksvreemd was?

Zelf komt het Blok juichend naar buiten met het voorstel waar het al haar energie had ingestoken: een geboortepremie voor iedere eerstgeborene. Naar het voorbeeld van het Front National in een aantal Franse steden wilde de partij uiteraard dat enkel echte "Belgen" zo'n premie zouden krijgen om zo een aangroei van de blanke bevolking te stimuleren. Maar het Blok moest water bij de wijn doen waardoor er nu een beperkte premie komt voor iedere eerstgeborene. Hoe dat zal bepaald worden, is voor het bestuur in Deurne zelf nog niet duidelijk. Gelet op de snel wijzigende gezinssituaties vandaag, zal het niet gemakkelijk zijn om te bepalen en te controleren of een kind het "eerste" kind is.

De traditionele partijen in Deurne zeggen teleurgesteld te zijn in de onafhankelijke districtraadsleden waardoor ze geen andere keuze hadden dan het opmaken van een compromis met het Blok. Opnieuw zien we hoe de traditionele partijen de verantwoordelijkheid op anderen proberen af te schuiven. Het is nochtans net het asociale beleid van dezelfde traditionele partijen op de verschillende beleidsniveau's dat ertoe leidt dat er heel wat terecht ongenoegen is, hetgeen dikwijls gekanaliseerd wordt in een stem voor het Blok.

Nochtans heeft het Blok geen alternatieven. In de districtsraad van Deurne liet de partij zich vooral opmerken toen fractievoorzitter Guido Tastenhoye (ex-journalist van de Gazet van Antwerpen) in een discussie een ander districtraadslid een vuistslag toebedeelde en daarna de betrokkene tegen de grond duwde en er nog een stamp bovenop gaf. Bij de districtraadsverkiezingen van 2000 was Tastenhoye niet bepaald subtiel toen hij in zijn verkiezingspamflet schreef: "dat met de komst van de Marokkanen ook de overlast en het geweld opduikt". Dit pamflet zorgde voor opschudding omdat het de volledige Marokkaanse gemeenschap verantwoordelijk achtte voor alle problemen in Deurne.

Er zijn problemen in Deurne, maar het antwoord op die problemen zal er niet komen door vechtpartijen op de districtsraad of door het afschuiven van de problemen op een aantal inwoners (de Marokkanen). Tegenover het asociale beleid van de traditionele partijen moet gebouwd worden aan een echte oppositie die opkomt voor werk, degelijke sociale zekerheid, huisvesting,... Dat kan enkel als de arbeiders en jongeren zelf bouwen aan een eigen politiek instrument.