De radicale linkse Jean-Luc Mélenchon haalde in de campagne voor de presidentsverkiezingen meermaals hard uit naar het Front National van Le Pen. De kandidaat van het Front de Gauche deed dit niet op moralistische basis, maar door te wijzen op het asociale programma van extreemrechts. Hij zet dit nu door en heeft zich kandidaat gesteld voor de parlementsverkiezingen van 10 juni. Mélenchon kandideert in het district Henin-Beaumont in de regio Pas-de-Calais. Die keuze is geen toeval, een andere kandidaat in dit district is immers Marine Le Pen. Zo komt er een rechtstreeks duel. Mélenchon verklaarde dat deze regio vroeger rood was maar in de steek gelaten is door de PS, een partij die er momenteel vooral de media haalt met fraude en corruptie. De industrie is grotendeels verdwenen en voor velen ook het toekomstperspectief, de crisis maakt dit enkel erger. Mélenchon stelt dat we moeten nagaan wie verantwoordelijk is voor de crisis: “De bankiers of de migranten? Voor ons zijn het de bankiers. Of zijn het de migranten die de fabrieken sluiten?” Op de crisis is een sociaal antwoord nodig, geen etnisch. Het wordt geen gemakkelijke uitdaging voor Mélenchon. Bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen haalde Le Pen in dit district 31,42% tegenover 14,85% voor Mélenchon. Voor antifascisten wordt dit een interessante confrontatie.
Dat ‘Gouden Dageraad’, de Griekse neonazistische partij die 7% haalde bij de afgelopen verkiezingen en daarmee met 21 verkozenen haar intrede in het parlement deed, wel bijzonder extremistisch is, was al min of meer geweten. Dat werd nogmaals bevestigd door partijleider Nikos Mihaloliakos die op televisie de holocaust in vraag stelde. “Auschwitz? Wat is er gebeurd? Bent u er geweest?”, vroeg hij. “Er waren geen ovens, geen gaskamers, dat is een leugen”, aldus de neonazi die in ons land als voorbeeld werd aangehaald door de groupuscule N-SA. Voor Mihaloliakos was Hitler “een grote historische figuur”. Dit soort openlijke neonazi’s aarzelt niet om ook op straat gewelddadig uit de hoek te komen waarbij migranten en andersdenkenden worden geviseerd. Als de linkerzijde de historische kansen die zich in Griekenland voordoen niet waarmaakt, dreigt de steun voor dergelijke formaties verder toe te nemen.
Beelden kunnen soms veel zeggen. Hieronder een verwijzing naar een video van een persconferentie van de nieuw verkozen bijzonder extreme 'Gouden Dageraad'. De retoriek en stijl van deze Griekse neofascistische partij is beangstigend.
> Bekijk hier deze video op Youtube
De grote overwinnaar van de Griekse verkiezingen is radicaal-links. De alliantie Syriza wordt met 16,8% de tweede partij van het land. De communistische partij KKE blijft stabiel op ongeveer 8,5%. Een linkse scheurlijst haalt 6%. Een anti-kapitalistisch front groeit tot 1%. Samen zijn de lijsten links van de gevestigde partijen (de conservatieve ND en de sociaaldemocratische PASOK) ongeveer even groot als de twee traditionele partijen samen. De steun voor links is opvallend, maar het is nog maar de vraag of de verwachtingen zullen waar gemaakt worden. Na jarenlange besparingswoede waarbij de levensstandaard van de Griekse bevolking zwaar onder vuur is genomen, zullen halfslachtige maatregelen of actie-oproepen niet volstaan. Er is een fundamentele breuk met het besparingsbeleid nodig. Jammer genoeg vormden de linkse krachten geen front om samen de grootste partij van het land te worden en mogelijk ook een meerderheidsregering te kunnen vormen. Het feit dat de extreemrechtse partij 'Gouden Dageraad' 7% haalt, is een belangrijke waarschuwing. Als links faalt, zullen neofascisten daar garen van spinnen. Opvallend is overigens dat de meer 'gematigde' extreemrechtse partij LAOS van de kaart wordt geveegd. Deze partij steunde een tijdlang de regering van 'nationale eenheid' en het bijhorende besparingsbeleid. De Griekse vrienden van Frank Vanhecke duiken onder de kiesdrempel en moeten plaats maken voor de extremere collega's van 'Gouden Dageraad', een groep die niet aarzelt om fysiek geweld te gebruiken. Griekenland maakt duidelijk dat links een consequent verzet tegen het besparingsbeleid moet organiseren en richting geven, zowel op straat als op electoraal vlak. Dat is de beste manier om extreemrechts te stoppen.
De afgelopen jaren hadden sommigen illusies in wat een partij als de PS kan betekenen voor mensen-zonder-papieren. Het masker is intussen al lang gevallen, ook de partij van premier Di Rupo aarzelt niet om een repressief en willekeurig beleid te verdedigen. In april was er een actie van betogers die naar de zetel van de PS trokken om de regularisatie van alle mensen-zonder-papieren te eisen. De betogers werden meteen door de politie buiten gezet.
Bij de Franse presidentsverkiezingen haalde de extreemrechtse kandidate Marine Le Pen niet de 20% waar ze ongeveer een jaar geleden op stond in de peilingen. Anderzijds is de hoge score van extreemrechts wel opvallend. Met 18% eindigt Le Pen als derde en haalt ze ruim 1% meer dan haar vader toen die in 2002 naar de tweede ronde kon doorstoten. Bij de vorige verkiezingen haalde Sarkozy heel wat stemmen bij extreemrechts weg. Dit model van ‘aanvaardbaar rechts’ dat de electorale neergang van extreemrechts inluidt, kent ook bij ons aanhangers. Die zullen moeite hebben om de Franse resultaten te verklaren: Sarkozy heeft heel wat pluimen verloren. Met 27% slaagde hij er niet in om François Hollande, wiens belangrijkste verdienste eruit bestaat dat hij Sarkozy niet is, achter zich te laten. Voor het eerst eindigt een zittende president niet als eerste in de eerste ronde. Le Pen kon de aan Sarkozy verloren stemmen moeiteloos terugwinnen en deed er nog een schep bovenop. Het naar openlijk racisme overhellende beleid en bijhorende retoriek van Sarkozy hebben extreemrechts niet gestopt, maar meer aanvaardbaar gemaakt.
Indien er één factor was die de schade kon beperken, dan was het de campagne van de linkse kandidaat Mélenchon. Die maakte in de televisiedebatten brandhout van Le Pen en kwam naar voor met een offensieve anti-kapitalistische retoriek. Mélenchon haalde 11%, een jaar jaar geleden werd hij nog weg gelachen toen hij een resultaat boven de 10% mogelijk achtte. In de campagne maakte Mélenchon het verschil met meetings waarop 120.000 aanwezigen waren (zowel in Marseille als Parijs). Met Blokbuster menen we dat een actieve linkse oppositie tegen het neoliberale besparingsbeleid het beste instrument is om extreemrechts te bestrijden. Mélenchon heeft het actieve verzet aangeboord. Dat is een goed begin, zelfs indien het niet meteen tot een kentering onder alle lagen van de bevolking leidt. De komende periode zal er een van meer strijd tegen het besparingsbeleid zijn. Doorheen deze strijdbewegingen zal de campagne die Mélenchon heeft opgestart enkel nog sterker kunnen worden. In die zin was de campagne van Mélenchon een voorafspiegeling van wat de toekomst ons zal brengen, het resultaat van Le Pen is een uitdrukking van de periode van passief ongenoegen die stilaan achter ons komt te liggen.
Op een ogenblik dat de dictatuur van de financiële markten, van de 1% rijksten, harde slagen toebrengt in de levensstandaard van de 99% van de bevolking, richt het extreemrechtse NSV haar pijlen op de allerzwakste laag in de samenleving: mensen-zonder-papieren. Aan de VUB voeren een 20-tal mensen-zonder-papieren een wanhopige hongerstaking. Ze zagen geen ander middel om hun schrijnende situatie aan de rand van de samenleving aan te klagen. Niet alleen vinden deze mensen geen gehoor bij de gevestigde politici, bij de PS werden ze door de politie verwijderd, nu vindt extreemrechts het ook nog nodig om hen aan de VUB te gaan provoceren. Donderdag voerden ze er actie tegen de “chantage” van de mensen-zonder-papieren. Wie echt iets wil doen aan de vluchtelingproblematiek, keert zich tegen diegenen die mensen tot vluchten aanzetten: de multinationals en hun handlangers. NSV keert zich liever tegen de slachtoffers.
Anders Behring Breivik staat terecht voor het vermoorden van tientallen mensen afgelopen zomer. Tijdens zijn proces bevestigt hij zijn haat tegenover zowel de arbeidersbeweging als tegen de islam. Op de tweede dag van het proces haalde hij opnieuw uit naar de “culturele marxisten” en naar migrangen. Breivik staat terecht voor 77 moorden en 42 moordpogingen op 22 juli 2011.
ALS-Antwerpen maakte een open brief naar aanleiding van de aankondiging dat het extreemrechtse kopstuk Udo Voigt, voormalig voorzitter van de Duitse NPD, in een zaal van de Antwerpse universiteit zou spreken op uitnodiging van NSV, de studenten van het VB. De open brief werd mee ondertekend door Comac en door ACOD-UA. De rector reageerde meteen en maakte bekend dat hij al op 2 maart per brief aan de NSV heeft meegedeeld dat er geen toelating wordt gegeven voor deze activiteit.