Franstalig extreemrechts kent een geschiedenis van splitsingen en onderlinge strijd tussen erg kleine groepjes. Het Front National kwam vooral in het nieuws met schandalen en interne afrekeningen. De ineenstorting van de electorale steun voor het Front National en zijn diverse uitlopers, deed sommigen denken dat het einde van Franstalig extreemrechts nabij is. Ondertussen heeft het kleine extreemrechtse groepje Nation evenwel geduldig gebouwd op een iets stabielere basis.
Over Franstalig extreemrechts werd in de analyses van de verkiezingsresultaten amper gesproken. Nochtans blijft de dreiging reëel. Er is niet alleen het resultaat in Charleroi, waar zes verschillende formaties van extreemrechts samen meer dan 11% halen (en dus meer dan het VB in Antwerpen…), maar ook de hoge score van de neonazi’s van Nation in Evere (4,47%). Nation poogt bewust de stijl van het Griekse Gouden Dageraad te kopiëren en heeft er een zeker succes mee.
De verdeeldheid onder Franstalig extreemrechts blijft aanhouden. Extreemrechts is er al jarenlang erg zwak en verdeeld. Maar op basis van de bekendheid van het Franse Front National en het succes van Le Pen, eerst de vader en nu de dochter, kan het FN ook langs Franstalige kant in ons land electoraal scoren. Dat is het enige ogenblik dat extreemrechts er op enige belangstelling kan rekenen, naast de processen tegen verschillende partijleiders. Gebruik maken van het succes van Le Pen wordt nu moeilijker, Marine Le Pen heeft alle vier de Front Nationals in ons land verboden om nog gebruik te maken van de naam, het logo en de afkorting FN.
Voor de gewone werkenden en jongeren zien de toekomstperspectieven er onder het kapitalisme weinig rooskleurig uit. Massale werkloosheid, slecht betaalde tijdelijke rotjobs en openbare diensten die tot op het bot worden afgebouwd, leiden tot een terechte afkeer van de gevestigde partijen en hun neoliberale politiek.
Niet alleen het Vlaams Belang verliest fors, ook langs Franstalige kant zijn er problemen voor extreem-rechts. Het Front National verliest haar zetels en blijft met een score van 2,9% ver onder de 8% die het voorheen haalde. Kleinere groepen als Nation konden niet profiteren van het ineenstorten van het FN. Na de 0,1% voor Nation in Brussel kondigt de formatie zelf aan dat het nationaal bestuur van de partij aan de kant wordt geschoven – enkele figuren worden uit de groupuscule gezet.
Op de website van de kleine groupuscule Nation wordt steeds vermeden om de identiteit van de militanten bekend te maken. Een aantal “kaders” van de formatie worden wel uitdrukkelijk vermeld. Onder hen ook Emanuele Licari, een baron van Italiaanse afkomst met een voorliefde voor dure wagens, sigaren en – naar eigen zeggen – kind aan huis bij de beau monde. Hoe Nation dat in overeenstemming brengt met haar zogenaamde “anti-kapitalistische” imago is onduidelijk. Op de site van Nation wordt hij nog als "woordvoerder" aangeduid, op zijn eigen site kondigt hij zijn vertrek uit de actieve politiek aan.
De Franstalige groep Nation bestaat uit criminelen die wat ons betreft eens mogen worden onderworpen aan de "harde aanpak" waar ze zelf beweren voor te staan. Het is nogal hypocriet om uit te halen tegen criminaliteit, maar dan tegelijk op een bijeenkomst gespot te worden met een vlag die je zelf hebt gestolen. Dat laatste gebeurde bij een meeting van Nation waar een trotse militant een buit gemaakte Blokbuster-vlag wist te tonen. Indien Nation haar eigen anti-criminaliteitsretoriek een beetje ernstig neemt, bezorgt het deze vlag uiteraard terug aan de rechtmatige eigenaars van wie het werd ontstolen.
Deze week werd het lokaal van de Actief Linkse Studenten aan de ULB het slachtoffer van een aanslag uit extreem-rechtse hoek. Sinds enkele maanden beschikken de Actief Linkse Studenten aan de Franstalige Brusselse universiteit over een eigen lokaal. Dat is niet naar de zin van enkele fascisten die het niet aandurven om openlijk campagne te voeren aan de universiteit, maar wel als een dief in de nacht ons lokaal komen vernielen.
Toegegeven, het Front National heeft haar sterke kanten. De Franstalige extreem-rechtse partij heeft als geen andere een geschiedenis van afsplitsingen en intern geruzie. Ook in het zogenaamd “vernieuwde” FN blijft intern gebakkelei dé sterkste kant van de partij. Bij de verkiezing van een nieuwe partijvoorzitter, nadat Delacroix moest vertrekken, kwam het eens te meer tot een afsplitsing.
Het Front National beweerde dat het zichzelf had vernieuwd na het verdwijnen van de voormalige in opspraak gekomen voorzitter-voor-het-leven Daniel Féret. De nieuwe voorzitter werd Michel Delacroix, een eveneens omstreden figuur bij wie enige jaren geleden nog wapens werden gevonden. Nu kwam Delacroix opnieuw in opspraak wegens het zingen van een anti-Joods liedje.
Het VB moest voorzichtig zijn om zich al te scherp uit te spreken tegen de stakingsacties van vorige maandag. De partij beseft dat heel wat VB-kiezers ook ontevreden zijn over de koopkracht en wel eens sympathie zouden kunnen hebben voor de syndicale acties. Daarom hield de partij het op een symbolische actie die vooral diende om Marie-Rose Morel tevreden te stellen. De collega's van het FN deden evenmin iets op 6 oktober, maar verspreidden nadien wel een bericht waarin ze zich uitspraken tegen de acties van 6 oktober. De extreem-rechtse partij deelde mee het stakingsrecht te erkennen, maar zich toch uit te spreken tegen blokkades zoals op de Scheldelaan in Antwerpen. Daarmee weten we meteen hoe extreem-rechts het stakingsrecht ziet: staken mag, maar niemand mag het voelen. Dat is slechts een opstapje naar hun echte slogan: "Werken baat, staken schaadt"...