De voormalige VB-voorzitter had het zelf al geschreven naar aanleiding van de eerste conferentie van de “Parti de la France” van FN-dissident Carl Lang: dit was “een voorbeeld van hoe het niet moet” omdat de “kansen op succes wel erg klein” zijn. Een afsplitsing van een extreem-rechtse formatie scoort niet noodzakelijk goed.
Het Front National zelf kende een goed resultaat met 11,7% op nationaal vlak (maar een pak onder de hoogste scores van deze partij op haar hoogtepunt). Om Jean-Marie Le Pen af te lossen, is het FN niet verder geraakt dan dochter Marine Le Pen.
De lijsten van Carl Lang deden het lang niet zo goed, die bleven steken onder de drempel van 5%. Ook de lijst van de vroegere burgemeester van Orange, Bompard, deed het niet goed in het zuiden met 1,6%. Enkel in zijn eigen stad haalde hij 36% terwijl Le Pen er 11% haalde, de opkomst in Orange was wel niet bepaald hoog (44%).
In Marignane, eveneens een gemeente die vroeger in handen was van een FN-bestuur, haalt Le Pen het met 33% van Bompard die op 4,6% blijft steken. Hier bedroeg de opkomst slechts 36,8%. In Toulon en Vitrolles waren er telkens lagere scores van in totaal zowat 20% voor extreem-rechts.
De resultaten uit Frankrijk zijn een waarschuwing voor Vanhecke en co: een nieuwe eigen formatie beginnen kan electoraal in het gezicht van de voormalige VB-voorzitter ontploffen. Hij lijkt zich daar van bewust te zijn en stelde, ondanks zijn opmerkelijke aanwezigheid op het eerste congres van de Parti de la France, dat een dissidente lijst een voorbeeld is van hoe het niet moet. Nu nog ontdekken hoe hij zijn ongenoegen tegenover de partijleiding van het VB dan wel vorm kan geven.